Een dagje rijden in Ötztaler Alpen en Obergurgl.

Vrijdagochtend stap ik weer op de motor. Het is nog niet te warm en het is vakantie, dus het eerste stuk gaat zeer voorspoedig. Op de A3 in Duitsland zijn wat wegwerkzaamheden en ook op de Duitse A7. De vrachtwagens maar zeker ook het vakantievolk met sleurhutten en kampers helpen niet om de snelheid er lekker in te houden. Het is weer lekker rijden op mijn Harley-Davidson FLHTC Ultra Limted, met een muziekje in de helm en de cruisecontrol aan, arriveer ik rond kwart voor 5 bij mijn hotel in Krugzell in Oberallgäu (Beieren). Het is een simpel hotel, maar mijn kamer had wel een terras om nog even van de zon te genieten.
’s Avonds geniet ik van een iets te zoute avondmaaltijd op het terras voor het hotel, maar het biertje spoelt het lekker weg.

Zaterdagochtend start ik al vroeg de motor. De navigatie heb ik ingesteld om de snelwegen te vermijden, dus via de provinciale weg rij ik via Pfronten Oostenrijk in. Ik zag het net te laat dus moet ik toch helaas bij Lernoos over de 179 door de tunnel. Even onthouden voor de terugweg om hier via Biberwier te rijden en dus daarmee die tunnel te ontwijken. De weg gaat over in de 186 en tussen de bergen door stijg ik naar Sölden, naar het Ötztal. Aan de 186 ligt behoorlijk verscholen het Oldtimer Museum Route 59. Een privé collectie die behoorlijk uit de kluiten gegroeid is. De eigenaar met zijn vrouw lopen hier rond en houden alles bij. In een grote hal staat een mega hoeveelheid auto's, brommers en motoren opgesteld, gecombineerd met een grote hoeveelheid prularia, toebehoren en andere verzamelingen. In een andere deel staan een hondertal koffie molens en in weer een aparte kamer een complete kerst en miniskiedorp verzameling. Geweldig om te zien wat iemand zo kan verzamelen en er ook nog een museum van kan maken. In het barretje op de eerste etage neem ik nog een drankje en bedank de gastvrouw voor alles wat er staat en het enthousiasme waarmee ze het beheren. Rondom het gebouw erbuiten staan ook nog diverse automobielen, waaronder de grootste privé verzameling Matra's. Na een uur stap ik weer naar buiten en groet daar nog even batman. Ik stap weer op mijn Ultra en vervolg de 186, de Ötztaler Strasse.
Het museum is te vinden op de Gewerbegebiet Vorderes Ötztal 13, 6441 Umhausen, in Oostenrijk.

De weg gaat verder en hoger en ik ga naar de Ötztaler Gletscherstraße. Volgens de marketing mensen voor het Ötztaler gebied zou dit de hoogste asfaltweg zijn in Europa. En dan gaan er wat verschillende verhalen rond, volgens de website is de weg 2829 meter hoog, maar volgens het gedenkteken, op de Oberer Parkplatz Rettenbachjoch, is het 2798,16 meter. Maar oke, wel een leuke foto locatie met zicht op de gletsjer. Dit was als 2^e fotolocatie genoemd. Voor de eerste locatie moest ik een tunnel door, de Rosi-Mittermaier-Tunnel, en dan kom je uit bij de parkeerplaats van de lift naar de Tiefenbach Gletscher.  (De Grossglockner is de hoogste doorgaande bergpas en de Timmelsjoch is de hoogst grensoverschrijdende weg in Europa).

Nadat ik op beide plekken mezelf op de foto heb gezet, rij ik naar het hotel in Obergurgl. Inchecken zodat ik dat alvast heb gedaan. Dan weer terug over de gave bergweg naar de Gletscherstraße, tunnel door en naar de parkeerplaats. Hier staat al een grote groep motorrijders. De groep voor de foto is 23 en de 2 kinderen van Jakob, de gastheer van het hotel waar straks ook het diner hebben en waar ik dus ook mijn kamer heb. Van de 23 zijn er 4 als duopassagier mee met hun man. Een mooie opkomst van deze door de Duitsers georganiseerde Ride 2 Eat. Na de foto, die nu om 14.00 genomen werd, gaan we als groep naar de Rettenbachjoch. Met de Tiefenbach Gletscher op de achtergrond maken we wederom een groepsfoto. Nu staan we met 25 en de 2 kinderen op de foto.
Die gletcher is trouwens door de jaren heen aardig geslonken. Er ligt nog een deel van de sneeuw waarop geskied wordt onder plastic en er ligt een deel wat hoger dat nog als ijs te zien is, maar het wordt in de zomer steeds minder.

De volgende foto is om 16.00 bij de Timmelsjoch, bij het museum, dus we hebben nog even om er naar toe te rijden.
In groepjes rijden we de berg af naar Sölden, langs de fietscrossbaan waar ’gekken’ met hun fiets naar beneden rossen. Ik rij achter Hannes met de dochter van Jakob op de Pan Amerika, en Jakob met zijn zoon op de BMW GS, en dan wordt Hannes door de politie van de weg gehaald. Gelaserd op snelheid. We mochten daar 60 en reden denk ik tegen de 80. Jakob en ik rijden door en stoppen bij een parkeerplaatsje verderop. Jakob geeft aan dat hij blijft wachten op Hannes, dus rij ik door naar het museum bij de Timmelsjoch. Omdat het nog geen tijd is voor de groepsfoto nestel ik mij op het terras met een koud drankje. En al snel zitten we over diverse motorreizen te kletsen.

Om 16.00 is het fototijd. Met een statief midden op straat voor de telefoon als fotocamera en met de afstandsbediening in de hand maak ik de groepsfoto met op de achtergrond het Top Mountain Motormuseum. Van Jakob krijgen we vrijkaartjes om het museum in te gaan. Ook al is dit mijn vijfde keer dat ik het museum in wandel, blijft het geweldig om zoveel motoren in deze setting bij elkaar te zien. Bijvoorbeeld de Harley-Davidson sneeuwscooter bij de ingang van het museum, naast de Kirchenkarbahn gondellift, deze is bijvoorbeeld uitgeleend door Hannes Happ.

Voldaan van deze dag rijden in het Ötztaler gebergte kleed ik me om in de hotelkamer. Op het terras met de laatste zonnestralen voordat deze achter de hoge bergen verdwijnt geniet ik na met een koud biertje en leuke gesprekken met de anderen uit de groep.
Om kwart voor 8 schuiven we aan voor het 6 gangen diner. Erg lekkere combinatie van smaken. En met Len naast me ook leuke gesprekken in het Engels voor de afwisseling.
Ik maak het niet al te gek en dus niet al te laat wandel ik naar de hotelkamer.

Zondag. De day-after.
Om half 7 start ik de Harley en rij de berg af richting Längenfeld. Gisteren ging het koelvloeistof lampje al een paar keer aan. Waar ik eerst dacht dat het lag aan de olie, bleek het toch de koelvloeistof te zijn, of eigenlijk het ontbreken ervan. Dus litertje gekocht bij een tankstation en in stappen de koelvloeistof bijgevuld. Dit had betrekking op foutcode P1019. (Eerst was het reservoir leeg en hierna was door het vullen een luchtbel ontstaan die eruit moest trillen, hierna geen meldingen meer gekregen en bleef het vloeistofniveau goed).

Na 2242 kilometer, wel in 3 dagen, parkeer ik de Ultra weer in de garage. Dit was een goed weekend.

{gallery}20260711-R2E-Timmelsjoch{/gallery}