Af en toe kun je een totale zonsverduistering meemaken. In 2026 doet dit unieke verschijnsel zich weer voor: de maan schuift dan tussen de zon en de aarde en werpt een schaduw over onze planeet.

Je kunt dit bijzondere natuurverschijnsel op 12 augustus 2026 beleven. Het gaat om een ​​moment van enkele minuten – om precies te zijn: nog geen twee volle minuten – waarin de zon volledig verduisterd is.
En waar kun je deze totale zonsverduistering het beste bekijken? In Spanje, en dan specifiek in Zaragoza. Het pad van de verduistering loopt van west naar oost; in het westen kan zeemist echter roet in het eten gooien, terwijl het in het oosten ook bewolkt kan zijn. Hoewel er voor 12 augustus geen garantie is op een onbewolkte hemel, zijn de kansen zeer gunstig.
Dus heb ik al in 2025 voor de IBA rijders een speciale Ride 2 Eat gepland voor augustus 2026. Zelfde principe als altijd, inschrijven op het forum zodat ik weet met hoeveel mensen we gaan eten en ook voor de deelnemers de informatie van het meetingpoint en suggesties voor een hotel. Maar je moest er toch wel een beetje vroeg bij zijn voor een hotel, omdat begin 2026 de mensen in Zaragoza er ook achterkwamen dat er een eclipse kwam en dus stegen de prijzen voor een hotelkamer van 60 euro naar bijna 250 euro voor dezelfde kamer voor een nacht.

En het leuke voor de IBA rijders is dat als ze een Iron Butt kunnen combineren met de solar eclipse er dan ook een speciaal certificaat voor krijgen.

De volledige zonsverduistering valt op een woensdag (12 augustus) en begint om 19.34 en is volledig om 20.30. 

Ik vertrek op zaterdag 8 augustus. Dit betekent voor mij een rustige heenreis, waarbij ik de toeristische route heb gepland. Het eerste deel via de snelweg en zo rij ik via de snelweg langs het geografische middelpunt van Frankrijk. Toch even stoppen en een foto maken van het tankstation, ook al had ik deze al een keer vastgelegd.
In het kleine mijndorpje Saint-Éloy-les-Mines heb ik een hotel gevonden. Op de foto zag het er heel gezellig uit, maar in het echt valt het behoorlijk tegen. Maar de kamer is goed genoeg en de man bij de balie is heel vriendelijk en behulpzaam. Ik parkeer de motor aan de achterkant en voor het diner vind ik een restaurant langs de doorgaande weg. De fish-and-chips wordt een combinatie van witvis uit de frituur met grote garnalen en inktvisringen. De friet en salade maken het af.
Op de hotelkamer maak ik de route voor de volgende af en daarna is het bedtijd.

De volgende dag is het nat buiten. Het heeft 's nachts geregend en de straten zijn nog nat. Maar voordat ik de weg op draai, nog even een fotoshoot met de Schachtbok, de Chevalement du Puits Saint-Joseph. Deze indrukwekkende staalconstructie van 160 ton diende destijds om de mijnwerkers en steenkool uit de diepe mijnschacht (Puits Saint-Joseph) omhoog te takelen. Het is vandaag de dag het belangrijkste symbool van het mijnbouwverleden in de streek, dus leuk om de Harley-Davidson Ultra Limited er voor te zetten en op de foto.
De wegen zijn nat, dus in de bochten doe ik voorzichtig, want na de warme dagen die hiervoor waren komt de olieprut in het asfalt naar boven en maakt het wegdak spekglad. Ik voel de motor aan de achterkant dan ook af en toe even glijden. 
De weg ging het eerste stuk via de grotten route, ik zag de bordjes maar he ik ben gaan het motorrijden en niet aan het wandelen in grotten. Nadat ik het natuurgebied Gorge de Chouvigny achter me heb gelaten, rij ik door het Parc naturel régional de Millevaches en Limousin. Dit is wederom een geweldig natuurgebied, met heuvels veel bossen en kastelen.
En de route brengt me over de Col de Bos, helaas geen bord op de Col zelf, maar volgens de GPS-hoogtemeter was ik op 945 meter.
Vervolgens het Circuit des Monéndières in, bos en nog eens bos, afgewisseld in de heuvels, dus heel veel mooie bochten. Inmiddels rij ik door het Martel-gebied, van de stad Martel, langs megarotsen en de rivier aan m'n linkerhand. Onderweg stop ik voor de foto voor kasteel Briance. En rechts weer die rotsen, een mooie combinatie. Maar het weer is ook bijzonder, want het rommelt en het doet daar boven behoorlijk. Ik had al eerder wat spetters. Maar even later moest ik toch even stoppen en de regenjas aandoen. 5 minuten een mega onweersbui met het gebulder erbij. Maar daarna toch weer droog. En zo rij ik langs Route du Fleuraguat met blauwe lucht en de zon die de straten weer opwarmt. Tunnels door de rotsen, de rivier nog steeds links van me en zo rij ik verder zuidwaarts richting de Pyreneeën..
De weg naar Larnagol is fenomenaal! De lucht wordt wel heel donker, en met de eerste echte spetters toch maar weer de regenjas aan. Maar loos alarm. De lucht breekt helemaal open en de wind zorgt voor een giga hitte in m'n regenjas, dus hup uit en weer door.
De route blijft geweldig, kronkelend op de smalle wegen rij ik de Ultra naar Cahors. Het is even zoeken naar mijn hotel dat ik de dag ervoor had geboekt. Eenvoudig maar goed.
Om 6 uur rij ik naar het centrum van Monzón en bekijk het stadje even van alle kanten. Een rivierstad met oude bouwwerken. Ik was redelijk vroeg in mijn hotel, dus inchecken, douchen, en nog even de IBA-dingen doen. Daarna dus het stadje in. In het centrum bij een brasserie een bier (of 3) en een pizza. Een geweldig geslaagde dag
Terwijl het buiten flitst en onweert, doe ik het licht uit en draai me om

Het is maandagochtend en ik doe een ontbijtje op de kamer, koffie gezet en eitje gegeten.
Daarna de weg op, maar de provinciale weg liep via een weg die afgesloten was, dus omrijden. Maar de Garmin wilde me elke keer terug hebben, dus moest ik behoorlijk met de route klooien, hierna kwam ik op een mooie kronkelweg. De weg vervolgde zich door leuke dorpjes.
Helaas was het behoorlijk donker met wolken, en toch waren de boeren volop aan het sproeien, dus nog maar even geen regenjas aan, want ik vertrouw dan liever op de lokale boeren dan op mijn blik op de wolken.
In mijn route had ik nog het Meridian-winkelcentrum in Ibos opgenomen. Dit is een winkelcentrum dat op de meridianlijn ligt, vandaar de naam. Verder was er niet een echt gedenk of herkennisteken te vinden. 
De volgende stap is de Pyreneeën in. De karakteristieke Col de Forêt is helaas gesloten voor verkeer, zelfs fietsers mochten deze eenrichtingsweg niet in. Ik kan wel bij het skistation komen en dat ligt op een aardige 1.594 meter hoogte. Hoog in de lucht draait een arend zijn rondjes en op het plateau lopen wat wandelaars.
Ik daal weer af maar neem nog even de Collade de Eripol mee, een indrukwekkende weg met veel strakke bochten. In de bergen zie ik veel bergbeklimmers, met touwen hangen ze aan elkaar en klimmen de berg of dalen juist naar beneden. De dikke Ultra kanlt er door heen. Onderweg nog wat kastelen en kasteelkerken op heuvels met dorpen eromheen. Ik rij het Spaanse vlakkere landschap in.
Ik wil de snelweg vermijden, maar kom daardoor op een weg die nog niet klaar is, wat resulteert in een grindweg van ruim 20 kilometer. Natuurlijk kom ik op deze weg niemand tegen, maar aan het einde van de grindweg, waar het weer normaal asfalt wordt, kom ik ook weer wat mensen tegen, waaronder een Spaanse motorrijdster. Geen idee of die ook het grindpad neemt, maar dan de andere kant dus op.
Het is snoeiheet, de koperenploert, de zon dus, brand schreeuwend hard. De weg naar Pino is alles behalve saai, de berg is niet hoog, 857 meter, maar oh zo gaaf. 
Ik neem een hotel en na de douche nog even wat IBA werk en daarna beneden in het aangrenzende Sam restaurant een biertje en een hamburger. Voor 19 euro een grote hamburger Chieve special en 3 bier.

Dinsdag ochtend stuur ik de Ultra naar het dorpje Berbegal, hier staat het 42 graden noorderbreedte monument en het nul-meridian monument. Bij Peñalba rij ik onder de boog door van de nul-meridian, al rijdend maak ik hier een foto van. Ook de eerste Spaanse stier op de heuvel tijdens deze rit wordt op de foto gezet, Toro de Osborne of te wel de Stier van Osborne. Het 14 meter hoge siluete is in 1956 ontworpen door schilder Manolo Prieto als reclamebord voor de brandy Veterano van de Spaanse drankenproducent Osborne. Het noordelijke gebied van Aragón is simpel maar mooi.
Rond 3 uur rij ik Zaragoza in. Eerst even een rondje door de stad. Het is in de stad nog heter dan erbuiten, ik probeer dan ook zoveel als mogelijk in de schaduw te rijden, maar zelfs dat is niet te doen. Midden in de stad heb ik een klein hotelletje gevonden voor nog een redelijke prijs. Dus parkeren, alle spullen naar de kamer, even wat gemakkelijkere kleren aan en met de wandelschoenen aan naar het centrum.
Zaragoza is een fantastische stad die rijk is aan geschiedenis (Romeins, Moors en christelijk) en uitstekend te voet te verkennen is. Op het grote plein neem ik even de tijd om de mensen te bekijken, maar ook de gebouwen.
's Avonds neem ik in een lokaal restuarant een simpele maaltijd en zoek daarna de hotelkamer met airco op.

Het is woensdag ochtend en ik wandel de ontwakende stad weer in. Op de brug over de Erbo, met uitzicht op de basiliek de Nuestra Senora del Pilar staan de hekken al opgesteld voor de eclipse van die avond. Ook staan er al mensen op de brug die de beste plek willen hebben als de verduistering optreedt. 
Als ik geniet van mijn ochtend espresso bel ik Giel op, die is ook al in de stad en we spreken af om elkaar te ontmoeten vlakbij ons meeting point voor de eclipse. Tijdens een uitgebreide lunch praten we over van alles. En dan wordt het tijd om naar de fotoplek te gaan. We wandelen eerst naar de parkeerplaats waar zowel mijn Ultra staat als de auto van Giel. Hier komen we nog een Engelse familie tegen, die met hun Aston Martin op rondreis waren en ook de eclipse wilde meemaken in Zaragoza. Ik pak de motor naar het meetingpoint en Giel gaat wandelen.
Om half 8 's avonds is er al een aardige groep aanwezig en we hebben genoeg tijd om in de groep bij te kletsen.
Het is kwart voor acht als de zonsverduistering gaat starten. Op het dijkje wat ik als fotoplek had uitgezocht was het behoorlijk druk en niet alleen met IBA rijders, veel Spanjaarden hadden deze plek ook uitgekozen voor dit uitzonderlijke moment. De zon zakt langzaam naar beneden en om 20.30 is de eclipse volledig. We nemen even de tijd om foto's te maken en dan de groepsfoto. Niet om 1600 traditiegetrouw bij een gewone Ride 2 Eat maar om 20.31 met de verduisterde zon op de achtergrond.

En dan is het tijd om naar het restaurant te gaan. Op advies van een van de Spaanse vrienden, die helaas niet aanwezig kon zijn, belanden we met een klein groepje bij 
Restaurante El Fuelle. Ik had eigenlijk voor 20 man gereserveerd en ook een aanbetaling gedaan, maar we zaten uiteindelijk maar met 9 man aan tafel. Het lamsgerecht smaakte daardoor niet minder lekker. Goed toefen in Zaragoza.
Het is rond 11 uur als ik in mijn hotelkamer de lampen uit doe.

Om 6 uur sta ik weer op. Tijdens het inpakken van de spullen nog even een espresso zetten en om 6.20 sta ik bij het tankstation waar ik de Harley-Davidson Ultra vol gooi met benzine (1.84 voor een liter E5 super bezine). Om half 8 zie ik de zon opkomen over het vlakke landschap richting Pamplona. Ik rij naar de kust bij San Sabastian en aan de westkant van de Pyreneeën rij ik Frankrijk in. Dit stukje op de snelweg en door de Pyreneeën is geweldig. Strak asfalt, ruime bochten, bregen aan beide kanten en ook met een hoogte verschil. Dit is even lekker. Hierna Bordeaux aanhouden, Poitiers, Orléans en Parijs. Ik heb het lekker gepland want om half 7 rij ik in Parijs de Périphérique op. Omdat je hier tegenwoordig maar 50 mag, kan ik gewoon doorrijden en staat er niet echt een stilstaande file. Dat was vroeger wel anders.
In België tank ik eerst en rij dan langs Brussel en Antwerpen en dan Nederland in. Het laatste stukje in het donker naar huis, waar ik om 10 voor half 1 in de nacht de motor in de garage parkeer. Een SaddleSore 1600K met 1612 kilometer in iets minder dan 18 uur gereden. 

Dit was een leuk uitstapje naar Spanje.